[Recommend this Fotopage] | [Share this Fotopage]
View complete fotopage

Friday, 30-Mar-2007 06:44 Email | Share | Bookmark
Jiroft, Konar sandal teppe, Fotos by saman

Jiroft is a city in Kerman province, Iran. It is located 230 kilometres south of the city of Kerman, and 1,375 kilometres south of Tehran. Its population is 209,746.In the past it was also called Sabzewaran, and on account of it being very fertile land it is famous as Hend-e-Koochak (the little India).

Jiroft is located in a vast plain, Halil Rud, on the southern outskirts of the Bariz mountain chain, surrounded by two rivers. The mean elevation of the city is about 650 m above sea level. The weather of the city is very warm in summer and moderate temperature in winter, but it is cold in the highlands of the Bariz mountain, Sardu, Dalfard and Esfandegheh.
The remains of the old town of Jiroft are now only a kilometre away from the current city. The name "Jiroft" has recently become well known in archeological circles, since Iran's Cultural Organisation announced the discovery of a millennia-old city buried near Jiroft (Jiroft civilization and Jiroft Kingdom)
.Jiroft civilization
The Jiroft Kingdom or Jiroft Civilization (تمدن جيرفت) was an ancient civilization that existed in what is now Iran from roughly 3000 BCE to ? BCE.

Research into this civilization is a relatively recent and ongoing multinational archaeological project that is uncovering a previously unknown "civilization" in a series of newly discovered sites in Iran's Kerman Province, located at 28°48′N 57°46′E, known as Jiroft or Halil Rud area. There are a multitude of related sites in the vicinity.

Sir Aurel Stein was the first archaeologist to survey the area in the early 1900s. At least twelve sites are now under excavation in the area, the oldest thought to be more than 5,000 years old. The recent accidental discoveries have led to a surge in illegal excavations and looting, mainly of ancient tombs. The number of smuggled artifacts discovered became so noticeable that police forces had to be dispatched to try stop the looting. Interpol has also been cooperating on stopping the trade sourcing from the area.

The most significant of these sites are Shahr-i Sokhta (Burnt City), Tepe Bampur, Espiedej, Shahdad, Iblis, and Tepe Yahya. Some are in the neighboring Sistan and Baluchistan province.

The recent findings that have uncovered an "independent, bronze age, civilization with its own architecture and language" have led professor Yusef Majidzadeh, head of the archaeological excavation team in Jiroft, to speculate them to be the remains of the lost Aratta Kingdom, though others disagree. But what is certain is that this kingdom had a large pottery industry, was a transit hub for trade merchants, and had active interactions with the Elamites.
According to Majidzadeh, an inscription in the Elamite language was discovered on a brick in a palace at the site, that is 300 years older than the oldest Elamite inscription discovered to date at Susa; however it is too fragmentary to identify positively the king named in the inscription.

Pre-Mesopotamian Artifacts
Archeological excavations in Jiroft led to the discovery of several objects belonging to the fourth millennium BC. Latest archeological excavations in Jiroft, known as the hidden paradise of world archeologists, resulted in the discovery of a bronze statue depicting the head of goat which dates back to the third millennium BC. This statue was found in the historical cemetery of Jirof where recent excavations in the lower layers of this cemetery revealed that the history of the Halil Rud region dates arguably back to the fourth millennium BC, a time that goes well beyond some of the civilizations in Mesopotamia
“One of the reasons the archeologists and historians give for Messopotamia to be the cradle of civilization is that the most ancient historical evidence and relics which have been discovered in Jiroft so far date back to the third millennium BC or nearer, and therefore they argue that this region could not have been the place where civilization began. However, some cultural evidence and ancient artifacts belonging to the fourth millennium BC were traced while digging a trench beneath the Matot Abad cemetery which gave proof to the fact that the history of this region goes back to the sixth millennium BC. Aside from these ancient articles found so far, archeologists were able to unearth a bronze statue of the head of a goat from one of the graves of Jiroft cemetery which raised new questions about the history of this region and whether or not the civilization that lived here is older than that of Mesopotamia,” said Yousof Majidzadeh, head of excavation team in Jiroft.
“Two different kinds of clays were discovered in this cemetery, some belong to third millennium BC while the others go back to the fourth millennium BC. It was supposed that this area was a cemetery in both periods, but the trenches dug under the cemetery indicate that the region was a residential area during the sixth millennium BC. After this area was covered by different sediments and layers little by little over the period of 1000 years, the cemetery was established on the remains of the previous settlement area. The team of archeologists who are working in this area at the present is determined to continue the excavations to study more about the lower layers,” added Majidzadeh.
According to Majidzadeh, geophysical operations by French experts in the region indicate the existence at least 10 historical and archaeological periods in the region belonging to different civilizations who lived in this area during different periods of time in history. According to the French experts who studied this area, the evidence remained from these civilizations may be traced up to 11 meters under the ground.
“What is obvious is that the evidence of Tal-i-Iblis culture in Bardsir can be traced in all parts of the region. Tal-i-Iblis culture, known as Ali Abad period (fourth millennium BC) was revealed by Joseph R. Caldwell, American archaeologist,” said Majidzadeh.
Plunder of Matot Abad cemetery by the smugglers, which caused an unbelievable disaster in the history of archaeology, attracted the attention of public opinion to this region. Only from one of the cemeteries 30 stone dishes were plundered. Some metal and clay dishes as well as some gold articles were plundered by smugglers as well.
The excavations in the lower layers of Jiroft’s cemetery indicate that the history this region goes back to the fourth millennium BC. This further provided the proof to the claim that Jiroft was the cradle of civilization long before civilization first appeared in Mesopotamia, although this claim has not yet been approved by world organizations.
Analytical studies on relics found in Jirof in a research center in the United States indicate that the discovered materials in this region date back to the third millennium BC. Considering an inscription found earlier in the region, archeologists believe that the writing language of Jiroft is more ancient than that of Mesopotamia, and that the script language was spread to Mesopotamia from this region

Written Language

Archeologists believe that Jiroft was the city in which script appeared for the first time. Studies by five linguists from the United States, France, Russia, Denmark, and Iran on a discovered inscription in Jiroft indicate that this Elamit script is 300 years older than that of the great civilization of Susa. Archeologists believe that Jiroft was the origin of Elamit written language in which the writing system developed first and was then spread across the country and reached Susa. The discovered inscription of Jiroft is the third most ancient written script found so far
Comparison to Sumer
Many archaeologists believe that the Jiroft civilization was as important as Sumer and Mesopotamia, while Majidzadeh believes the findings show that the Jiroft civilization might be older than the Sumerian civilization, which is the oldest known civilizations

آیا می‌‌توان هلیل رود را گهواره بشری دانست. شاید اگر اطلاعات مربوط به این تمدن در جلسه «باستان شناسی» منتشر نمی‌شد، برخی گمان می‌‌بردند که این مساله، برای فریب و اغفال افکار عمومی منتشر شده است. ژان پرو، ریاست افتخاری بخش تحقیقات که در فاصله سال‌های 1978 _ 1969 در شوش به حفاری پرداخته است، کشف آثار فوق در جیرفت را به مانند بمبی دانسته است که جهان را به تکان در آورده است. وی می‌‌گوید: «منطقه‌ای که پیشتر تصور ما بر این بود که کسی جز چادرنشینان و گله‌های دام آنها در آن سکونت نداشت، به واقع قلب تمدنی بوده ا ست که به شکل شگفت انگیزی پیشرفته بود. در این منطقه جمعی انبوه زندگی می‌‌کردند که واجد سلسله مراتب اجتماعی بودند. آنها دیدگاه و نگرش خاص خود را نسبت به جهان داشتند که موجب شده بود نسبت به دیدگاه سومریان هیچ گونه حسادتی نداشته باشند. از این پس جیرفت را باید مبدا تاریخ دانست و سایر تمدن‌ها را باید با استناد به آن و به صورت قبل و یا بعد از تمدن جیرفت سنجید.» ژان پرو یکی از افرادی بود که در 15اوت سال 2003 به دعوت دولت ایران برای شناسایی آثار اعجاب بر انگیز مشکوفه از جلگه هلیل رود به ایران سفر کرد: این آثار عبارت بودند از صدها گلدان از جنس کلوریت که بر روی بدنه آنها نقوشی از گیاهان، تصاویر انسانی و حیوانی حک شده است و قطعاتی از سنگ‌های نیمه با ارزش در آنها کار شده بود. همچنین اشیایی از جنس لاجورد، گلدان‌های مرمرین، مجسمه‌های مسی، کوزه‌های سفالین نیز به همراه آنها پیدا شده است. چنین گنجینه‌ای حاصل حفاری‌های غیر قانونی بود که قاچاقچیان آنها را پس از بیرون آوردن از زیر خاک، تصاحب کرده بودند. از کل اشیای غارت شده تنها 1500 عدد باز پس گرفته شد و کسی نمی‌داند چه تعدادی ناپدید شده است. کشف جیرفت را نمی‌توان حاصل هوش و فراست باستان شناسان دانست بلکه چنین کشفی نتیجه حرص و طمع کاری غارتگرانی است که گورهای قدیمی را حفاری و اشیای آنها را تارج کرده اند. در مدت 9 ماه قاچاقچیان با همدستی برخی از مسئولان محلی و قاچاقچیان بزرگ اشیا عتیقه ، بی آن که از جانب کسی تهدید بشوند و یا به مجازات برسند، تمام منطقه را مورد غارت قرار دادند و شرکای آنها، اشیا مشکوفه را از طریق کوه و یا دریا از منطقه خارج ساختند. در آغاز ماجرا چنین بود که یکی از روستاییان گلدان حجاری شده‌ای را می‌‌بیند که در آب جاری شده حاصل از بارش باران در حرکت است، گلدانی که از گوری بیرون افتاده بود، در نتیجه باران‌های تند خاک آن شسته شده بود. فردای آن روز تمام مردم منطقه با بیل و کلنگ به منطقه حمله ور شدند تا گنجی را که خدا به آنها هدیه داده بود به دست آورند، زیرا خشکسالی شدیدی طی 2 سال در منطقه حاکم بود. هیچ کس از گذشته با شکوه این اشیا خبری نداشت و آنها را نمی‌شناخت جز این که همه می‌‌دانستند که با یافتن این اشیا پول هنگفتی به دست خواهند آورد. در همان ابتدای کار بیش از ده قبر غارت شد و دو هزار شی از آن بیرون آوردند که برخی از آنها در هفته‌های بعدی در سالن‌های فروش اشیا عتیقه نیویورک، پاریس و لندن ظاهر شدند. هزاران فرد دیگر به خیل غارتگران افزوده شدند. یوسف مجیدزاده باستان شناس ایرانی می‌‌گوید: «هیچ تپه و منطقه‌ای را در جیرفت نمی‌توان یافت که زیر و رو نشده باشد. روستاییان جنون وار از بام سحر تا غروب آفتاب همه جا را می‌‌کندند. به هر خانواده زمینی به مساحت 60 متر مربع داده شده بود. همچنین برای رعایت عدالت و انصاف به هر گروه 6 نفره از زنان بیوه به همان اندازه زمین داده شد تا در آن حفاری کنند. غارت سپس به گورستان قدیمی منتقل شد که اشیا فراوانی مربوط به مراسم دفن مردگان در آن وجود داشت.»
پلیس محلی چه کاری انجام می‌‌داد؟ یوسف مجیدزاده با تاسف از نقش پلیس در پاسخ به این سوال می‌‌گوید: «پلیس محلی بیشتر مشغول مبارزه با قاچاق مواد مخدر است. من هم شش ماه بعد از آغاز حفاری‌ها توسط یکی از کارکنان میراث فرهنگی از موضوع خبردار شدم. فهمیدم که باید سریعا دست به کار شوم. در هر گور ویران شده برگی از تاریخ جیرفت ورق می‌‌خورد.» 3 ماه بعد به دلیل اهمال و ناتوانی پلیس، پاسداران میراث فرهنگی برای حفاظت از محل به منطقه فرا خوانده شدند. که با مقاومت‌هایی نیز، نزد مردم محلی رو به رو شدند. مجیدزاده در ادامه می‌‌گوید: «اشیا بسیاری در نزد روستاییان پنهان شده بود. کودکان روستایی در قبال خودکاری که از من می‌‌گرفتند، برایم از اشیا کشف شده می‌‌آوردند. من به آنها می‌‌گفتم: به من گلدان بدهید. نام شما را در موزه جیرفت ثبت خواهم کرد.» سرانجام در بهار 2003 نخستین فصل از حفاری‌های رسمی در منطقه آغاز شد و هم‌زمان با آن برنامه‌ای برای ایجاد حساسیت در نزد ساکنان منطقه برای آگاهی یافتن از اهمیت میراث فرهنگی مکشوفه صورت گرفت. نقطه تعجب برانگیز در این آثار این است که گلدان‌های کلرویتی مربوط به هزاره سوم قبل از میلاد کاملاً برای باستان شناسان ناشناخته نبود. برخی از این آثار پیشتر در ماری جلگه فرات، جلگه سند و سواحل خلیج فارس و حتی تپه یحیی شناسایی شده اند. تشابه بسیار آنها، متخصصان را به فکر فرو برده است در این میان پیر آمیه بی آن که اطلاعی از سر منشا آنها داشته باشد، از نوعی سبک بین فرهنگی سخن می‌‌گفت. از این پس می‌‌دانیم که این اشیا به شکلی تقریباً صنعتی در جیرفت ساخته شده‌اند و در تمامی مشرق زمین در نتیجه تجارت منتشر شده اند. انسانی که در جیرفت زندگی می‌‌کرد، چه کسی بود؟ باورهای آنها چه بود؟ آیا آنها خط را می‌‌شناختند؟‌ در حال حاضر بسیاری از این سوالات بی جواب مانده است. اگر چه قبرستان‌ها به شکلی وحشیانه ویران شده‌اند اما منطقه مربوط به سکونت گاه آنان همچنان دست نخورده باقی مانده است. بیش از 400 سایت در محوطه‌ای به مساحت 4000 کیلومتر مربع شناسایی شده اند. مجیدزاده می‌‌گوید: «کار شناسایی منطقه شاید 30 سال به طول انجامد.» با پایان یافتن فصل اول کاوش اقامت گاه ساکنان قدیمی جیرفت از جنس خشت از زیر خاک بیرون آمد. همچنین دیوار و باروی قدیمی شهر و بنای عظیمی از خشت خام که شاید نوعی زیگورات باشد، پدیدار شده اند. آیا از این پس باید سرآغاز بناهای زیگوراتی را فلات قاره ایران بدانیم.

View complete fotopage

© Pidgin Technologies Ltd. 2016