BackPack

By: FZ AZ

[Recommend this Fotopage] | [Share this Fotopage]
View complete fotopage

Thursday, 21-Dec-2006 14:27 Email | Share | Bookmark
Happy YALDA Night

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
يلــــــدا واژيي ست سرياني که به زبان تازی تولد و ميلاد و به زبان پارسي زايش است و اين آخرين شب پاييز ، و نخستين شب زمستان يا آغاز
چله بزرگ و درازترين شب سال مي باشد. ميـــــدانيم که ايرانيان پيش از آيين پاک زردشت بزرگ ، دارای کيش ميترايي بوده اند و مهر يا ميترا را خدای خورشيد و آفريدگار گيتي و هستي ميدانستند و به گمان برخي پيدايش اين آيين را از هوشنگ پادشاه پيشدادی مي دانند و در شاهنامه فردوسي خرد ورز نيز همين روايت آمده است

کـــــه ما را زين بهي ننگ نيست
بـــــه گيتي به از دين هوشنگ نيست
همــــه راه دادست و آيين مهر
نظــــر کردن اندر شمار سپهر

به همين دليل اين شب که از ديدگاه ستاره شناسان ، مبارک نيست ، نزد ايرانيان گرامي ست و برای دوری از نامبارکي آن را جشن و سرور همراه ميکنند و باز ميدانيم که ايرانيان شب و تاريکي را نماد اهريمن و روز و روشنايي را نشان اهورامزدا ميدانستند و پارسيان امروز نيز بر همان باورند و همه کارها برای پيروزی اهورامزدا بر اهريمن انجام مي گرفته است
چــــــون پس از شب يلدا روزها کم کم بلند و شبها کوتاه ميشوند ، آن را چيرگي روشنايي بر تاريکي و تباهي و پيروزی اهورامزدا بر اهريمن به شمار مي آوردند. چنين است که هنوز ايرانيها آن را به جشن و شادماني برگذار ميکنند. بدين ترتيب که خانواده ها و بستگان و دوستان به دور کرسي يا کنار بخاری گرد هم مي آيند و رسم بر اين است که برای شام خورش فسنجان مي پزند و با شيريني و ميوه های گوناگون به ويژه آجيلي به نام مشکل گشا و ميوه هايي چون انگور، انار، ازگيل، خرمالو و نيز هندوانه و خربزه از يکديگر پذيرايي ميکنند

در مــــــازندران و گيلان اگر اين هنگام برف باريده باشد مقداری برف را با شيره يي به نام کف که از پختن نيشکر برای ساختن شکر سرخ در روستاها فراهم ميسازند، ميخورند و باورشان اين است که با خوردن هندوانه و آميخته برف و شيره نيشکر، انسان در زمستان دچار سرماخوردگي نخواهد شد. در اين شب بزرگترها همراه با گفتگوها برای کوچکترها داستان های شيريني ميگويند از سده های پيش، گرفتن فال با ديوان حافظ نيز به اين رسم افزوده شده است
امـــا چرا اين شب يلدا ناميده شد. همان گونه که در بالا اشاره رفت، واژه يلدا به زبان پارسي به معنای زايش است که به آنچه در تاريخ و فرهنگ ها آمده، در اصل جشن پيدايش ميترا يا مهر بوده است که در دنيای آيين مسيح آن را با ميلاد حضرت عيسي برابر کردند و در سده چهارم ميلادی آن را هنگام زايش عيسای مسيح قرار دادند. برخي به اين باورند که واژه يلدا نام يکي از چاکران حضرت عيسي بوده است. چنانکه سنايي گفته

بـه صاحب دولتي پيوند اگر نامي همي جويي
که از يک چاکری عيسي چنان معروف شد يلد

که البته اين باور، خاستگاه يا بن مايه تاريخي ندارد، ولي آنچه آشکار است اين است که ميتراييسم وسيله لژيونهای رومي از راه آسيای کوچک ترکيه امروز در اروپا گسترش پيدا کرد و چند سده نيز آيين رسمي امپراتوری روم بود و مهرابه های فراواني که پرستشگاه مهريان بود در اورپا ساخته شد تا آن که کنستانتين امپراتور روم که به پدر کليسا مشهور است در آغاز سده چهارم ميلادی به طرافدارن آيين مهری را شکست و آيين مسيح را جانشين ميتراييسم کرد و برای جلوگيری از برگذاری جشن آيين مهری به اين بهانه که چون مسيحيان، عيسي را مظهر نور ميدانند، شب يلدا را که با زايش حضرت مسيح برابر شده و به نام ميلاد مسيح جشن بگيرند. کليسای روم نيز به طور رسمي بيست و پنج دسامبر را برای برگذاری جشن ميلاد مسيح پذيرفتند، مگر يک فرقه از آنان که ششم ژانويه را هنگام زايش مسيح برای خود قرار داد
به هر روی با اين که طرافدارن آيين مهری ميتراييسم شکست خوردند ولي آيين مسيح نتوانست از نفوذ ميتراييسم بر کنار بماند، چنانکه باور داشتن به رستاخيز و پل صراط و استفاده از ناقوس در کليساها و نشانه صليب و غسل تعميد و آرايش درخت کاج در کريسمس که همان سرو آريايي هست و کلاه اسقف ها به نام ميترايي و همزمان ساختن جشن کريسمس با جشن يلدا در ديانت مسيح راه پيدا کرد

از همه اينها که بگذريم، در ادب پارسي نيز نويسندگان و سرايندگان، بلندی زلف يار و سياهي خال رخسار و درازی دوری های دلدار را به شب يلدا مانند کرده و ميکنند که دو سه نمونه را ياد آور ميشوم

چون حلقه ربايند به نيزه توبه نيزه
خال رخ رنگي بربايي شب يلدا
از : عنصری

روز رويش چون بر انداخت نقاب ااز سر زلف
گويي از روز قيامت شب يلدا برخاست
از : سعدی

هست چون صبح آشکارا، کاين صبح چند را
بيم صبح رستخيز ست از شب يلدای من
از : خاقاني

: برگرفته شده از
فرهنگ معين و مجله رسانه، چاپ کانادا
مقاله خانم دکتر طلعت بصاری
Yalda-Nacht:
Die Yalda-Nacht ist ein altpersisches Fest. Die Nacht vor dem ersten Dey-Tag, also die Nacht vom 21. auf den 22. Dezember, ist die Yalda-Nacht, die längste Nacht des Jahres. Sie wird auch "Chelleh-Nacht" oder "Feuerfest" genannt, wobei Yalda ein syrisches Wort ist und Geburt heißt



Yalda is a Serian word which in Persian means Birth.
Yalda Night is the longest night of the year and starts of the big dead of winter in Iranian Traditional culture.
There are many legends about Yalda Night (or Chelle Night). For example, Moon loved the Sun. The Moon’s work time didn’t match with the Sun’s, and most of the times he forgot. So he couldn’t stand it and asked a star near him to remind him to visit the Sun in order to show her his love. Finally one night, the star awakened the Moon. This time he could see and talk to his Lover, and expressed his feeling. They were making love and the time passed. So that night became longer than other nights and that day became shorter than other days. These two lovers could just see each other once in a year at Yalda Night.
In Iran before the holy Zoroasterian Religion, Iranian had Mitraism Religion. They knew Mehr or Mitra the god of Sun and the creator of the world and all existents. Some believed that Mitraism Religion is dated to Jamshid’s Kingdom as Ferdoosi mentioned in his “Shahnameh”(which is a valuable Persian poem book):
“We honour our kindness
There is no religion as good as Jamshid’s religion
Every where if full of Justice and Mehr customs
That we’re looking for the calendar”

Zoroasterians believed that Ahuramazda created the world in seven periods and finally it created Fire. Fire is important and runs in the soul of the creatures. The Sun is derived from the Fire and stand in the Sky over the Earth as Ahuramazda asked her to control the seasons and systemize the world routines.
Mitra is the superior of Fire and the Sun. He controls the human’s behaviours in order to recognize who renegades and fight with Ahriman( Devil).
Mitraism widespread in the ancient Rom by Roman prisoners and merchants, through Asia minor, which is called Turkey today. It was an official customs of Rome Empire for centuries, but at the beginning of the 4th century (AD) Constantine, the Romance empire defeated the Mitraism followers and replaced it with the Christianity Religion. There are lots of Mitraism temples in Europe. So after that, they celebrated the birth of Jesus because they believed that Jesus is a symbol of light, and there is similarity between Mitra and Jesus. They celebrated 25th of December as the birthday of Jesus.
Although the Mitraism thoughts and followers were defeated, they affected Europe and Christianity a lot; for instance, they believe on Resurrection, the Bridge to the Next World, the bell of the church, the Cross sign, Baptism and decoration of the Pine tree which is an Arian Pine tree, and the Star on top of the Pine tree that Iranian recognized the time of Yalda Night according to that Star.
All of these similarities and the synchronism of the “Birth of Mitra, Romance Mitra, and Jesus” are not accidental. They have the same origin but some how become different during these years.
Astronomers believe that Yalda Night(Chelle Night) is not fortunate and pleasant; but Iranian respect it a lot and celebrate it until the Darkness which is the symbol of Ahriman is defeated by Sunlight, the symbol of Ahuramazda.
Iranian people are interested in happiness and families party with lots of light decorations for thousands years. They have evening party which is lasted until the Sunrise to see the overcome of the Sun, the symbol of Ahuramazda.
From thousands years ago, Iranian gathered with each other in the house of the oldest member of the family around the Koursi (a wooden heater that is located at the center of the main room of the house and covered with many big blankets and quilts) or a heater and talk about themselves or read the famous poems of Iranian poets such as Ferdoosi, Moulavi, Saadi, Hafez,….
In Iranian Literature the longness of the Yalda Night represents the longness of Lover’s hair. Here I present some poems about it:
Saadi said:
“The day that she takes of her mask and scarf over her hair
It seems the Resurrection day come out of the Yalda Night”

Khaqani said:
“These mornings are clear as before
I am afraid of the Resurrection morning after Yalda Night”

In all parts of Iran the customs of Yalda Night are same, but somehow they are different.
Commonly, Iranian eat Fesenjoon(pomegranate and walnut khoresh), confections(pastry), and different fruits like pomegranate which is the symbol of Fertility, watermelon, melon, persimmon, medlar and also dried or nuts which is called “Ajil-e Moushkel Gousha” or “trouble-shooter nuts”. All the people augure with Hafez because they believe Hafez knows and predicts all the matters. At this night the engaged girls were received a gift from their fiancés. In North of Iran the engaged girls receive the decorated fish.
If there is a snow on the Yalda Night, northern people mix the snow with the juice of sugar cane and watermelon. They believe that eating this mixture makes them to stand the coldness of the winter.
In Azarbayjan they eat watermelon of Yalda Night which is called “Chella Qarpizi” in order to stand the coldness of the winter and that night as in North.
In Ardebil, people administer an oath of Chelle Night not having heavy snows. They eat roasted wheat(Qoora), watermelon, vegetables, walnut, roasted chickpeas, and raisins.
In Shiraz, they gather with their families and friends. They spread the dinner cloth which is same as Nourooz’s Haftsins(that has seven eatable things that start with the letter “s” or “---”). Like other parts of Iran, they eat watermelon, pomegranate, nuts, raisins, Ranginak(a local confection), date, and so on.
Finally, up to the morning Iranian wait for the Sun and the next day which is called “Khouram Rooz” (Verdant and Fresh Day), they start with full of energy. In past, this day the King took out his royal clothes and like ordinary people celebrated the Day. Nowadays we have such a day in Sizdah Be Dar (spendind the 13th day of Nourooz in the nature and outdoors), which everybody laugh and gather with each other without any differences and superiorities.
Now I just have one wish that God bless all human beings, Iran and Iranian all over the world.


View complete fotopage


© Pidgin Technologies Ltd. 2016

ns4008464.ip-198-27-69.net